Օրվա երաժշտությունը

Gentle Giant, "Wreck"

Call me Ishmael.

Ողջույն:

Արդեն ասել եմ, որ միտք կար բլոգի դիզայնը փոփոխել: Հետո նայեցի, հիշեցի, թե ինչպես եմ ձեռքով մշակել այն և այլն, սենտիմենտներս բռնեցին: Այլ կերպ ասած՝ որոշեցի նոր բլոգ սկսել: Նույն հասցեով, որ հարմար լինի: Հինը չեմ ջնջել՝ այն այստեղ է:

Այսպիսով, նոր էջ ենք սկսում:

Այսօրվա Տարոյի խաղաթուղթը՝ «Սիրեկաններ»: Անձրև է գալիս, եթե նկատել եք: Բայց տրամադրությունս շատ ավելի լավ է, քան եղել է վերջին երկու շաբաթվա ընթացքում:

Նախորդ բլոգում սկսած կամ վարած բոլոր նախագծերն ուժի մեջ են:

Բլոգի դիզայնն ու ֆունկցիոնալությունը դեռ մշակման շրջանում են, շուտով մեկնաբանությունների հնարավորություն կավելացնեմ:

Ողջ եղեք:

«Վարք սրբոց», քրիստոնեական դոգմայի ու եկեղեցու համեմատական վերլուծություն, մաս երկրորդ

ՆԱԽՈՐԴ ՄԱՍԸ

«Քրիստոնյա» տերմինը
«Քրիստոնյա» (հունարեն՝ «Χριστιανες») բառը Նոր Կտակարանում հանդիպում ենք միայն երեք անգամ. այնքան էլ շատ չի, եթե հաշվի առնենք, որ հենց Նոր Կտակարանն է քրիստոնեության հիմքը: Առաջին անգամ՝ Գործք Առաքելոց 11:26-ում (Նոր Կտակարանի մեջբերումներն արված են Աբեղյանական քերականությամբ, հաշվի առնելով հունական բնագրի հետ ունեցած տարբերությունները, ինչը մեր կոնտեքստում ոչ մի էական իմաստային փոփոխության չի բերում, իսկ ծանոթագրություններն իմն են).

Ու նրանք [Բառնաբասն ու Պողոսը, վերջինս դեռ որպես Սողոս է հիշատակվում] երկուսով մի ամբողջ տարի հավաքվում էին եկեղեցում մեջ և ուսուցանում էին շատ շատերին: Եվ առաջին անգամ Անտիոքում էր, որ աշակերտածներին քրիստոնյաներ անվանեցին:

Հաջորդ հիշատակումը Գործք Առաքելոց 26:28-ում է, երբ այդ բառն օգտագործում է Հերովդես Ագրիպպա Երկրորդը.

Եվ Ագրիպպան ասաց Պողոսին. «Քիչ է մնում՝ ինձ էլ քրիստոնյա դարձնես»:

«Քրիստոնյա» բառի երրորդ հիշատակումն Ա Պետրոս 4:14-16-ում է, որը բավականին լավ նկարագրում է, թե ինչպես պետք է իսկական քրիստոնյան դիմակայի չարչարանքներին ու նահատակվի.

Իսկ եթե նախատվեք էլ Քրիստոսի անվան համար, երանելի՜ եք, քանի որ փառքն [ընդհանրապես, Աստվածաշունչ գրողն, ըստ երևույթին, փառամոլությամբ էր տառապում] ու Աստծո Հոգին են հանգչում ձեր վրա: Ձեզնից ոչ ոք թող չտանջվի որպես գող կամ որպես չարագործ կամ որպես ուրիշի գործին խառնվող. իսկ եթե տանջվում է որպես քրիստոնյա, թող չամաչի, այլ փառավորի [ի՞նչ էի ասում] Աստծուն այդ անվամբ...

«Քրիստոնյա» տերմինը ծագում է Հիսուսին վերագրվող «Քրիստոս» (թարգմանվում է որպես «օծյալ», ոչ թե «խաչյալ», ինչպես կարծում են շատերը) մականունից:

Հենց այստեղ է, որ բախվում ենք առաջին հակասության հետ, ինչը հերթական անգամ հարցականի տակ է դնում Նոր Կտակարանում անփոփոխ, նախնական տարբերակով ներառված տեքստի քանակն ու «աստվածային ոգեշնչման» մասին առասպելն, ըստ որի Աստվածաշնչի հեղինակն Աստված է. համենայն դեպս, Աստծո կողմից հրատարակություն ուղարկված ձեռագիրը մինչև տպագրությունը լավ խմբագրվել է:

Խնդիրը նրանում է, որ Նոր Կտակարանի ծագման ժամկետները բավականին անորոշ են, ավետարանների ու նրա այլ մասերի գրավոր տարբերակները սկսում են հիշատակվել մ.թ. II դարի վերջից, ինչից հետո այն անընդհատ խմբագրվել ու վերամշակվել է մինչև Տրենտյան Եկեղեցաժողովը: Այս դինամիկ վիճակում այն չի կարող համարվել պատմական հեղինակությամբ օժտված գրվածք:

Ինչևէ, եկեղեցին հաճախ «քրիստոնյա» տերմինի ծագման վաղեմության հաստատման նպատակով մեջբերում է կատարում հռոմեացի պատմաբան ու սենատոր Պուբլիուս (կամ Գայուս) Կոռնելիուս Տակիտայի «Տարեգրությունները», որտեղ (15:44) իսկապես կիրառվում է լատինատառ «christianos» բառը: Ձեռագրի ամենավաղ տարբերակի (Biblioteca Medicea Laurenziana) ուլտրամանուշակագույն լույսի տակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագիրն ակնհայտ կերպով փոփոխության է ենթարկվել. նախնական գրվածքի մեջ կիրառվել է ոչ թե «christianos» («քրիստոնյաները»), այլ «chrestianos»՝ «լավերը» բառը: Ընդ որում, որոշ վաղ քրիստոնեական ուղղություններ Հիսուսի Քրիստոս-Օծյալ մականվան փոխարեն կիրառել են Քրեստոս-Լավ մականունը: Դրա օրինակ են մարկիոնականները (մարկիոնականությունը եկեղեցու կանոնում համարվում է հերետիկոսություն ու հիշատակվում է Եզնիկ Ծ Վարդապետի «Հայրաբանություն» երկի «Հերետիկոսություններ» հավելվածում): Դա երևում է Դեիր Ալիում (Սիրիա, Դամասկոսից երեք մղոն հարավ) հայտնաբերված մարկիոնական եկեղեցու փորագրությունից.

Հավաքատեղի մարկիոնականների Լեբաբա գյուղում, պատկանող Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրեստոսին:

ՀԱՋՈՐԴ ՄԱՍԸ 

Ցիտադել

երազի գրառում արթնանալուց հետո
... ժամանակն ընդամենը դաշտ է, որտեղ մենք ցանում ենք մեր սերմերը

Ես մերկ քայլում եմ լաբիրինթոսով, տարբեր գազաններ հարձակվում են ինձ վրա: Նրանց սպանելով հասնում եմ օղակի, որից աղջիկ է դուրս գալիս. նա սպառնում է ինձ, մարտահրավեր նետում: Ես ցատկում եմ առաջ, ոլորում նրա ձեռքը, բռնում վզից ու արդեն պատրաստ եմ մեջքը ջարդել ծնկիս, բայց հասկանում եմ, որ նա չի հարձակվում ինձ վրա ու նույնիսկ չի պաշտպանվում: Բաց եմ թողնում, աղջիկը գրկում է ինձ, համբուրում: Ասում է, որ ես պետք է փախչեմ, քանի դեռ նրա քրոջ քույրը չի գտել ու սպանել ինձ: Ես նրան բաց եմ թողնում ու վազում:

Ես ամրոցում եմ, ինչ-որ մարդիկ հարձակվում են նրա վրա: Ամրոցը կառուցված է դատարկության մեջ լողացող հողի կտորի վրա: Հարձակվող մարդիկ ծնվում են հենց դատարկությունից: Ես հսկա ցատկերով ամրոցի պատից պատ եմ թռնում, հրում մագլցողներին ներքև: Երբեմն հարվածում եմ իմ Կամքով՝ հրացանի կրակոցի ազդեցություն է թողնում: Հայտնվում է պաշարման տեխնիկա, բայց ես մոխրագույն դատարկությունից մոխրագույն հրեշներ եմ ստեղծում (փիղ ու սարդ), որոնք դրանք կուլ են տալիս: Մարդիկ շարունակում են հարձակվել, բայց անզոր են: Երբ ես դա հասկանում եմ, սկսում եմ սկսում եմ ծիծաղել, ծիծաղն արձագանքում է դատարկության մեջ: Հարձակվողները վախեցած հետ-հետ են գնում:

Ես հասկանում եմ, որ ամրոցն ընդամենը զոհասեղան է ինձ, ու հարձակվողները՝ զոհեր իմ զոհասեղանին:

«Վարք սրբոց», քրիստոնեական դոգմայի ու եկեղեցու համեմատական վերլուծություն, մաս առաջին

«...Այսպէս, ամեն բարի ծառ բարի պտուղ է տալիս, եւ չար ծառ չար պտուղ է տալիս: Լաւ ծառը չի կարող վատ պտուղ տալ, ոչ էլ վատ ծաոը՝ լաւ պտուղ տալ: Ամէն ծառ, որ բարի պտուղ չի տալիս, կտրւում եւ կրակն է նետւում: Ուրեմն՝ իրենց գործերից կը ճանաչէք նրանց»:
Մատթէոս 7:15-20

Ֆու, այնքան երկար սրբապղծությամբ չեմ զբաղվել, արդեն «թափս կորցրել եմ»: Կարծում եմ՝ վերականգնելը երկար ժամանակ չի քաշի:

Կրոնական ֆանատիզմը տարբեր կրոնների մոտ է զվարճալի մասշտաբների հասնում, բայց այն, ինչ անում են քրիստոնեական եկեղեցին ու նրա տարբեր աղանդները, բոլոր սահմաններն անցնում է))) Մեր գործն է՝ զվարճանալ դրա վրա, ինչը մենք կանենք այս թեմայում: Ի տարբերություն քրիստոնյաների, կանենք դա էթիկայի որոշ կանոններ պահպանելով, մասնավորապես՝ առանց ավելորդ վիրավորական արտահայտությունների, միայն փաստերի հիման վրա)))

Ինչպես գրում է անգլիական Թայմսը, տղամարդիկ ու կանայք տարբեր կերպ են այրվում դժոխքում՝ այսպիսին են Վատիկանի վերջին ուսումնասիրության արդյունքները, որն անց է կացրել պապ Բենեդիկտ XVI-ի անհատական աստվածաբան Վոյցեխ Գերտիխը:

«Տղամարդիկ ու կանայք տարբեր մեղքեր ունեն»,- հայտարարել է Գերտիխը L'Osservatore Romano վատիկանյան թերթում: Նրա կարծիքով, մարդկության ուժեղ կեսը չափազանց ծույլ է, որպեսզի բարկանա, հպարտանա, նախանձի ու ագահություն անի: Բայց ուժ շատակերության ու տարփանքի համար, ինչպես համարում է աստվածաբանը, նրանց բավականացնում է: Կանայք, նրա կարծիքով, նույնպես չեն խորշում տարփանքից, բայց, ինչևէ, նրանց հիմնական մեղքերն են՝ հպարտությունը, նախանձն ու զայրույթը:Ընդ որում, ուսումնասիրությունը պնդում է, որ եթե կինը չդիմակայի շատակերությանը, ծուլությունից փրկվել էլ չի կարողանա: ԻՆչպես համարում է աստվածաբանը, հպարտությամբ տառապող կանանց հոգիները դժոխքում անվատման են ենթարկում, իսկ տարփոտ տղամարդկանց հոգիները տապակվում են ծծմբի մեջ:

Գերտիխն ավելացրել է, որ «մաքրել» հոգին մեղքերից կարելի է միայն ընդունելով դրանք ու մեղա գալով: Ճիշտ է, ըստ The Times-ի տվյալների, կաթոլիկների արդեն 30 տոկոսը հոգևորականի մոտ պարբերաբար մեղա գալը պարտադիր չեն համարում չեն համարում: Իսկ 10 տոկոսն ընդհանրապես համոզված է, որ խոստովանությունը խանգարում է նրանց անձնական զրույցին Աստծո հետ:

Ի միջի այլոց, անցյալ տարի կաթոլիկ եկեղեցու եպիսկոպոս Ջանֆրանկո Ջիրոտտին L'Osservatore Romano-ին ինտերվյու տալիս հայտարարել է, որ մահկանացու մեղքերի ցուցակը, մինչ այժմ սահմանափակված յոթ կետով, ժամանակն է ընդլայնել: Հոգու կորստին, ըստ նրա կարծիքի, բերում են փորձերը մարդու նկատմամբ, գենետիկ մոդիֆիկացիան, շրջակա միջավայրի աղտոտումը, հասարակական անարդարությունը, աղքատության հասցնելը, թմրադեղերի օգտագործումն ու տարածումը: Եպիսկոպոսի խոսքերով, հավիտենական տանջանքներ են սպասում նաև աբորտներ կատարելու ու պեդոֆիլիայի համար: Ինչից հետո Ջիրոտտին խոստովանել է, որ ամենից շատ նրան հուզում է արվամոլությունը հոգևոր անձանց մոտ, որը մատնանշում է տալիս եկեղեցու մարդկային խոցելիությունը:

Ինչևէ, եթե կարծում եք, թե սա նշան է Վատիկանի բարքերի անկման, ապա սխալվում եք. ժամանակակից կաթոլիկ վանականներն իրենց մեղսավոր անցյալի համեմատ հիրավի ասկետիկ կյանք են վարում: Ասածը հիմնավորելու համար մի քանի զվարճալի օրինակներ բերենք))) Սկսենք «ինտիմ օրհնության» մասին դրույթից, որն առաջադրվել է Ստեփանոս VIII-ի օրոք (աղբյուրը՝ Լեո Տաքսիլ, «Սրբազան Ավազակաորջը»):

«Աշխարհականները երբեք իրավասու չեն մեղադրելու քահանաներին, նույնիսկ եթե նրանց հանցանքի մեջ բռնեն իրենց կանանց կամ դուստրերի հետ շնություն անելիս: Հավատացյալները նման դեպքերում պետք է մտածեն, որ քահանան ցանկացել է նրանց մերձավորներին օրհնել ավելի ինտիմ իրադրության մեջ»:

Հաջորդն այդքան էլ զվարճալի չի. Գրիգոր պապի օրոք, երբ կանանց վանքի մեծ ավազանը նորոգելու համար ջուրը բաց թողեցին, հատակին գտան մահացած նորածինների մի քանի հազար դիակներ: Նշեմ, որ նույնիսկ մայաների զոհաբերական ջրհորներում ու ացտեկական տաճարներում նման հետքեր չեն գտնվել:

ՀԱՋՈՐԴ ՄԱՍԸ

Երջանկությունից մնում է ափսոսանք

Նա միշտ հիշում էր փոքրիկին: Պատկերացնում էր, թե ինչպես է նա պատիոյում՝ նարնջի ծառի ստվերում, քնել խոտի արմատների տակ, բերանում թաց հողի գուղձ: Թվում էր՝ տեսնում է նրան կավե հատակին, թե ինչպես է ճանկռտում հողն ատամներով ու եղունգներով, փորձելով փախչել իր մեջ սողոսկող ցրտից, ինչպես է փնտրում ելքն այդ նեղ թունելից, որտեղ իրեն դրել են ու ծածկել խեցիներով: Ձմռանը լսում էր, թե ինչպես է նա, կավից կեղտոտված, բարակ ձայնով լաց լինում, ու ինչպես է լացի ձայնը լսվում անձրևի աղմուկում:

Գաբրիել Գարսիա Մարկես, «Եվան իր կատվի ներսում»

Իրոք, երջանկությունից մնում է ափսոսանք. ի՞նչ մնաց իմ ու նրա փոքրիկ երջանկությունից: Զբոսանքներ, նրա ափն իմի մեջ, առավոտը փոշոտ տանիքում: Լավ էր, բայց վերջացավ: Մարմինն ու միտքն ապատիայի մեջ են, էլ ոչինչ չեմ ուզում:

От счастья остается сожаление.
От горя - только чувство пустоты.

Մարդիկ մեղադրում են թմրադեղերը, հեռուստատեսությունը, խաղերը՝ դրանք մեղք չունեն: Մեղավորն անիծյալ հուսահատությունն է: Դատարկությունը, որ չես կարող ոչ մի բանով լցնել: Դժբախտ, միայնակ մարդիկ, որոնք հոգեկան ու ֆիզիկական օնանիզմով են զբաղվում, որ գոնե ինչ-որ բանով լցնեն այդ դատարկությունը:

Հասարակությունն օրգանիզմ է, ու անտարբեր է անհատների նկատմամբ: Ինձ նման մարդիկ նրա համար մակաբույծներ են, քաղցկեղածին ուռուցքի նման մի բան: Դրա համար էլ, կարծում եմ, հասարակական մտքի էվոլյուցիան մեր գլխի մեջ փոքրիկ ռումբեր է դրել՝ ինքնաոչնչացման մանիան: Միայնակ մնացած մարդն ինքն իրեն սպանում է:

Ինձ նման մարդիկ պետք են հասարակությանը. մարդկանց վախեցնելու համար: Ահա դե ինչ է լինում նրանց հետ, ովքեր մեր կանոններով չեն խաղում:

Ես հրաժարվում եմ ապրել աշխարհում, որտեղ կաստրացիայի ենթարկված վագրն ապրում է կաստրացիայի ենթարկված գառան կողքին:

Ինչու՞ վրեժ լուծել: Մակրոսկոպիկ մասշտաբով մարդն իր կյանքում այնքան քաք է ուտում, որ քո վրեժն ընդամենը մի բաժակ ջուր է օվկիանոսում:

Չեմ կարողանում ուրախանալ ձեր երջանկությամբ ու վերջ: Ոչ մի բանի համար չեմ ափսոսում, իհարկե: Բացի վստահությունից, որ ունեցել եմ անարժան մարդկանց նկատմամբ ու կորցրել:

Երջանկությունից մնում է ափսոսանք: Ողջույն:

Черно-белый цвет твоих снов/хорошо не будет никогда/пока живешь прошлым.

Loesje

Սան Քվենտինի մահապարտների մեկուսարանը

Հիշու՞մ եք «The Green Mile» ֆիլմը: Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչ տեսք ունի ժամանակակից «վերջին մղոնն» իրականում: Ահա թե ինչ է վերջին բանը, որը տեսնում են մահապարտները Սան Քվենտինում:

Անվտանգության ավելացված միջոցները հասկանալի են՝ մահվան դատապարտված մարդիկ այլևս կորցնելու ոչինչ չունեն:

Մահապատիժը (մահացու ներարկման տեսքով) իրականացվում է այս սենյակում.

Մահապատժի հետ կապված էթիկ խնդիրները հիանալի քննարկվում են Ալան Պարկերի «The Life of David Gale» ֆիլմում: Լուսանկարների աղբյուրը՝ AFP:

Էդգար Պոն ու «Անդրոմեդի Միգամածությունը»

Ի միջի այլոց, Եֆրեմովի «Անդրոմեդի Միգամածությունը» գրքում, որը ես փոքր ժամանակ այդքան սիրում էի, ինչ-որ ժամանակ ապագայում (համաշխարհային կոմունիզմի ժամանակաշրջանում), գտնում են գերեզման, երևի հենց Էդգար Պոյի, որի վրա «Աննաբել Լիից» հատված է.

And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.
 

Իհարկե, գրքի հայերեն տարբերակում թարգմանությունը սարսափելի էր:

Աշուն

- Ալյո, Անի՞:

- Մմմ... (պաուզա) հա՞:

- Շատ ժամանակ չեմ խլի: Պարզապես չէի ուզում ավանդույթը խախտել: Աշունդ շնորհավոր:

(անջատում եմ հեռախոսը)