Wednesday, February 16, 2011

Սուրբ Վալենտինը ՀԱԵ պրիզմայով

- Տե՞ր ես, զավակս:
- Տեր եմ:
- Հնազա՞նդ ես, դուստր իմ:
- Հնազանդ եմ:
ՀԱԵ պաշտոնական դիրքորոշումը սեքսի շուրջ

Երեկ TV-ով լսեցի, որ ՀԱԵ ոմն հոգևորական Եվրոպայում գիշերային ակումբում ծեծի է ենթարկվել: Մի փոքր բզբզելուց հետո պարզեցի, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2010 թվականի հուլիսի 31-ի գիշերը, ու ծեծի ենթարկվածը Սարգիս քահանա Հովհաննիսյանն էր:
Ըստ աղբյուրի, դեպքը տեղի էր ունեցել Բուլղարիայի «Արոգանս» (թարգմանաբար՝ «Գոռոզություն», «Մեծամտություն») գիշերային ակումբում: Քահանան ընկերոջ հետ մտել էր ակումբ ու երկու հատ հիսուն վիսկի էր խմել, հետո գնացել զուգարան: Ճանապարհին մի խումբ մարդիկ հարձակվել էին նրա վրա ու հարվածներ հասցրել գլխին: Իսկ հայ համայնքում մտմտում են, որ մեծարգո տեր հայրը թմրանյութերի բիզնեսով է զբաղվում:
Սա ընդունեք որպես նախաբան: Իսկ այժմ՝ բուն պատմությունը:
Ակումբ.am-ում կա ոմն սարկավագ՝ Մոնկ նիկնեյմով: Թե ինչքանով է նպատակահարմար խրյուստ հոգևորականին «Կրոն» բաժնի մոդերատոր նշանակել՝ ինձ մի հարցրեք, բայց բնական էր, որ իրար ի սկզբանե չէինք սիրելու:
Սարկավագ-ֆորումցին դեռ ոչինչ, բայց Մոնկը որոշել է սարկավագ-բլոգգեր էլ լինել (ի միջի այլոց, չիմացողների համար ասեմ՝ սարկավագները հոգևորականների միջի պռապորշիկներն են):
Ու ես դժբախտություն ունեցա բացել նրա պռապորշիկական, թու, սարկավագական բլոգը:
Ու ես դժբախտություն ունեցա կարդալ նրա վերջին գրառումը:
Անին նվագում է Jackson C. Frank-ի «Milk and Honey» երգը))) կիթառն, իհարկե, անվարժ է, վոկալն էլ մի երկու տեղ ֆալշ է անում, բայց մեկ է՝ ԿԱՅՖ է ստացվել:))) Ապրես, Անի:
Ինչպես տեսնում եք, գերմանական Einsatzkommando-ները մի խումբ հրեաների են գնդակահարում: Կենտրոնից դեպի ձախ՝ մայրը փորձում է երեխային պաշտպանել սեփական մարմնով:
Einsatzgruppe-ականը հրեային ստիպում է ծնկի իջնել մասսայական գերեզմանում, նախքան նրան կսպանեն:

Ու նորից, ու կրկին ընդհանրացումների մասին

Վերջերս Փոքր թատրոնում ինտերակտիվ բեմականացման էի՝ «Մի ծառի պատմություն» վերնագրով: Ներկայացումը սկսեց նրանով, որ վարողը («ջոկերը») դրույթներ էր կարդում, որոնց հետ դահլիճում նստածները կարող էին համաձայնել (կանաչ քարտ) կամ չհամաձայնել (կարմիր քարտ):
Ես, իհարկե, հետևողականորեն չհամաձայնեցի ոչ մի պնդման հետ:
Վերջին պնդումը հետևյալն էր. «թուրքը միշտ մնում է թուրք»:
Դահլիճը մեծ մասամբ համաձայն էր: Ավելին, ինչպես և կարելի էր կանխատեսել, օպոզիցիայի նկատմամբ մեղադրանքներ ու վիրավորական արտահայտություններ հնչեցին: Դուք հայ չեք կարող կոչվել, հավատ-հայրենիք-եղեռն և այլն: Ինչպես սովորաբար լինում է:
Իսկ իմ ասածն ինչ էր: Որ էական չի, թե ում մասին է խոսքը: Պրոցեսը նույնն է:

Օրվա երաժշտությունը

Tim Buckley, "Song to the Siren"

Անդժեյ Սապկովսկի, «Вареник. Нет золота в серых горах!»

Հոդվածի ներկայումս տեղադրված բոլոր մասերը կարդալու համար սեղմեք այստեղ:
Ֆենտեզի. ընդլայնում
Ժանրը ձնահոսքի պես էր զարգանում՝ հերթական կիլոմետրանոց նշանասյուները կանգնեցնելով, ու Փառքի Սրահն արագ լցվում էր հեղինակների դիմանկարներով:
1961 թվականին լույս տեսան Մայքլ Մուրկոկի «Էլրիկ» ու «Լուսնային Բազե» ասքերը: 1963-ին՝ Անդրե Նորտոնի առաջին «Կախարդական Աշխարհը»: Վերսկսվեց Ֆրից Լեյբերի «Ֆաֆհրն ու Մոխրագույն Մկնորսը»: Վերջապես, 1968 թվականին մեծ աղմուկով թողարկվում են Ուրսուլա Լե Գյուինի «Երկրածովի Կախարդն» ու Պիտեր Ս. Բիգլի «Վերջին Միաեղջյուրը»՝ բացարձակապես պաշտանմունքային մակարդակի գրքեր: Ալիքի պես վրա տվեցին յոթանասունականները՝ հայտնվում են ու վաճառքի բոլոր ռեկորդներն են խփում Սթիվեն Քինգի գրքերը: Իհարկե, նրանց մեջ ավելի շատ սարսափ է, քան ֆենտեզի, բայց դա գրեթե առաջին դեպքն է, երբ «գետտոյից» դուրս եկած գրողը բեսթսելլերների բոլոր հնարավոր ցուցակներից դուրս է մղում «մեյնսթրիմցիներին»: Շուտով նրան հետևեց Սթիվեն Ռ. Դոնալդսոնի «Թոմաս Նվիրյալ Անհավատի Քրոնիկները», Ռ. Ժելյազնու «Ամբերը», Պիրս Էնտոնիի «Քսանթը», Քեթրին Կուրտցի «Դերինին», Տանիթ Լիի «Ծննդյան Գերեզմանը», Մերիոն Զիմմեր Բրեդլիի «Ավալոնի Մշուշները», Դևիդ Էդդինգսի «Բելգարիադը»: Եվ այդպես շարունակ... Կապակցումը չի թուլանում:

Ռոջեր Ժելյազնի, «Այստեղ վիշապներ են ապրում»

Բ. Պողոսյանի թարգմանությամբ

ԳԼՈՒԽ II
Բայց հետո, օրերից մի օր, թագավորի աղջիկն՝ արքայադուստրը, պետք է նշեր իր ծննդյան օրն, ու թագավորը ցանկանում էր այն յուրահատուկ ձևով նշել:
«Ես հրավառությու՛ն եմ ցանկանում»,- ասաց նա:
«Այո, տիրակալ: Լավ գաղափար է»,- ասաց առաջին խորհրդականը:
«Այո, իսկապե՛ս, տիրակա՛լ: Շա՛տ լավ գաղափար է»,- ասաց երկրորդ խորհրդականը:
«Օ, այո՛, մեծն տիրակալ: Շատ, շատ լավ գաղափար է»,- ասաց երրորդ խորհրդականը:
«Հմմ, իսկ որտեղի՞ց գտնենք հրավառություններ, տիրակալ»,- հարցրեց չորրորդ խորհրդականը, որին պալատում երբեք էլ առանձնապես չէին սիրել (բայց քանի որ նրա այրի մորաքույրը թագուհու մտերիմներից էր, թագավորը նրան պահում էր այդ պաշտոնում՝ չնայած անհարմար հարցեր տալու սովորությանը):
«Մարդն, ով հրավառություններ էր պատրաստում, մոտ տաս տարի առաջ մահացել է»,- բացատրեց նա,- «ու ոչ ոքի չի սովորեցրել իր արհեստը: Ահա թե ինչու վերջին տարիներին հրավառություններ չեն եղել»:
«Մենք պարզապես պետք է դրանք ձեռք բերենք»,- ասաց թագավորը,- «քանի որ ես այդպես եմ ցանկանում»:
«Այո»,- ասաց առաջին խորհրդականը:

Tuesday, February 15, 2011

Օրվա երաժշտությունը

The Fureys, "The Lonesome Boatman"

Ռոջեր Ժելյազնի, «Այստեղ վիշապներ են ապրում»

ՌՈՋԵՐ ԺԵԼՅԱԶՆԻ
Այստեղ վիշապներ են ապրում
Բ. Պողոսյանի թարգմանությամբ

ԳԼՈՒԽ I
Շատ-շատ վաղուց մի թագավոր էր ապրում, որը թագավորում էր մի շատ փոքր թագավորությունում: Իրոք, նրա թագավորությունն այնքան փոքր էր, որ շատ մարդիկ անգամ չգիտեին, որ այն գոյություն ունի: Թագավորն, ինչևէ, կարծում էր, որ իր թագավորությունը բավականաչափ մեծ է թագավորության համար: Դրա պատճառն այն էր, որ տեղանքը շրջապատված էր դժվարանցանելի լեռներով: Այդ լեռների պատճառով ճանապարհորդները թագավորությունով անցնելուն նախընտրում էին շրջանցել այն: Ու չափազանց քիչ մարդիկ էին երբևէ լքում թագավորությունը, որ վերադառնային ու պատմեին ուրիշ երկրների մասին: Մարդիկ շատ էին վախենում դա անել: Նրանք վախենում էին վիշապներից:
Հաշվի առեք՝ նրանք երբեք վիշապներ չէին տեսել, բայց վախենում էին նրանցից: Պատճառն այն էր, որ, թագավորության բոլոր քարտեզներից դատելով, նրանք շրջապատված էին վիշապներով. այստեղ վիշապներ են, այնտեղ վիշապներ են, ամենուրեք վիշապներ են, ու այդ ամենը՝ պարոն Գիբբերլինգի պատճառով:

Friday, February 11, 2011

Իրանի հեղափոխության 32-ամյակ. հայացք պատուհանից

Իրանի հեղափոխության 32-ամյակի առթիվ արդեն սկսել են ցույցերն ու տոնակատարությունները. պետության կողմնակիցներն՝ այսպես կոչված «սոկ խմողները» (անուն, որը նրանք ձեռք են բերել պետական արտադրության «Սանդիս» հյութերն ու ուտելիքը որպես ընտրակաշառք վերցնելու համար) դուրս են եկել փողոցները:
Ցավոք, պետությունն աջակցողների ավելի մեծ քանակի կարիք ունի, քան կարող է գնել հյութը: Այդ հարցում, իհարկե, իմամներին օգնության է հասնում ամենազոր Photoshop-ը.