Ալան Մուր, «Վի նշանակում է Վենդետտա», հատված

Վի. Ողջույն, սիրելի տիկին: Չքնաղ երեկո է, այդպես չէ՞: Ներեցեք ինձ միջամտելու համար, միգուցե դուք պատրաստվում էիք ճեմել մի փոքր, միգուցե պարզապես տեսարանն էիք վայելում: Էական չի, ես կարծում եմ՝ ժամանակն է, որ մենք փոքրիկ զրույց ունենանք՝ դուք և ես: Ահ... Ես գրեթե մոռացել էի, որ մեզ իրար չեն նեկայացրել: Ես անուն չունեմ: Կարող եք անվանել ինձ Վի: Տիկին Արդարություն, սա Վին է: Վի, սա Տիկին Արդարությունն է:

Վի. [որպես Տիկին Արդարություն] Բարի երեկո, Վի:

Վի. Դե, այժմ մենք իրար ճանաչում ենք: Իրականում ես երկար ժամանակ ձեր երկրպագուն եմ եղել: Օ, ես գիտեմ, թե ինչ եք մտածում... «Խեղճ տղան սիրահարվել է ինձ... երիտասարդական հրապուրանք»: Ներողություն եմ խնդրում, Տիկին: Սա բնավ այդ դեպքը չի: Ես երկար ժամանակ հիացել եմ ձեզանով... Թեև հեռվից: Երբ երեխա էի, ես ներքևի փողոցներից դիտում էի ձեզ: Հարցնում էի հորս. «Ո՞վ է այն տիկինը»: Ու նա պատասխանում էր. «Սա Տիկին Արդարությունն է»: Ու ես ասում էի. «Ինչ գեղեցիկ է, չէ՞»: Խնդրում եմ, մի մտածեք, թե դա պարզապես մարմնային զգացողություն էր, ես գիտեմ, որ դուք այդ աղջիկներից չեք: Ոչ, ես սիրում էի ձեզ որպես անձ, որպես իդեալ: Ցավոք՝ դա երկար ժամանակ առաջ էր: Իսկ այժմ ուրիշ մեկը կա...

«Տիկին Արդարություն». Ի՞նչ: Վի՛: Ամո՛թ: Դու դավաճանել ես ինձ հանուն ինչ-որ պոռնիկի՛, ինչ-որ դատարկ, շուրթերը ներկած ու հասկացող ժպիտով քածի՛ համար:

Վի. Ե՞ս, Տիկին: Թու՛յլ տվեք չհամաձայնել: Ձեր անհավատարմությունն էր, որ ինձ մղեց նրա գիրկը: Ահա՛: Զարմացած եք, չէ՞: Կարծում էիք, թե չե՞մ իմանա ձեր փոքրիկ սիրարկածի մասին. բայց ես գիտե՛մ: Ես ամե՛ն ինչ գիտեմ: Անկեղծորեն, ես զարմացած չէի, երբ պարզեցի դա: Դուք միշտ էլ սիրել եք համազգեստով մարդկանց:

«Տիկին Արդարություն». Համազգե՞ստ: Ես իրոք չգիտեմ, թե ինչի մասին ես խոսում: Իմ սերը միշտ դու էիր, Վի: Դու միակն էիր...

Վի. Ստախո՛ս: Բո՛զ: Պոռնի՛կ: Ժխտիր, որ թույլ ես տվել, քո իր ուզածն անի քեզ հետ՝ իր ձեռնաշղթաներով ու երկարաճիտ կոշիկներով: Ի՞նչ: Լեզուդ կու՞լ տվեցիր: Այդպես էլ գիտեի: Շատ լավ: Ու այսպես դու կանգնած ես բացահայտված, ու դու էլ իմ Արդարությունը չես: Դու նրա Արդարությունն ես հիմա, դու ուրիշի հետ ես անկողին կիսել: Դե, այդ խաղը երկուսով են խաղում:

«Տիկին Արդարություն». Հեծկլտո՛ց: Հեղձո՛ց: Ո-ո՞վ է նա, Վի: Ի՞նչ է նրա անունը:

Վի. Նրա անունն է Անարխիա: Ու որպես Սիրուհի ինձ ավելին է սովորեցրել, քան դու երբևէ: Նա ինձ սովորեցրել է, որ Արդարությունն անիմաստ է առանց ազատության: Նա ազնիվ է, խոստումներ չի տալիս ու չի խախտում: Ոչ թե քեզ նման, Հեզաբել: Ես միշտ մտորում էի, թե ինչու դու երբեք աչքերիս մեջ չես նայում: Այժմ գիտեմ: Ուրեմն ցտեսություն, թանկագին Տիկին:  Ես կտխրեի մեր բաժանումից, նույնիսկ հիմա, բայց դուք էլ այն կինը չեք, որին ես մի ժամանակ սիրում էի: Ահա իմ վերջին նվերը: Ես թողնում եմ այն ձեր ոտքերի մոտ:

[Վին սրտի ձև ունեցող շոկոլադի տուփ է թողնում արձանի ոտքերի մոտ: Երբ Վին հեռանում է, տուփը պայթում է՝ ոչնչացնելով Հին Բեյլին ու արձանը]

Վի. Ազատության կրակը՝ ինչքան չքնաղ է այն, ինչքան արդարացի: Ահ, թանկագին Անարխիա... «Օ՜ գեղեցկություն, մինչ այս պահը ես քեզ չէի ճանաչել»:

Անուղղակիորեն նախորդ գրառման թեմայով

Այս տեսանյութերն ու գովազդները համարվում էին նորմալ, ադեկվատ ու ճիշտ դեռ հիսունականներին.

- Որովհետև քո ասած էթիկան ֆիքսված չի, իրեն շատ հեշտ է մանիպուլյացիայի ենթարկել:

- Իսկ ձեր օրենքները նախատեսված են մանիպուլյացիայի համար: Այլապես ու՞մ են պետք իրավաբանները: Ի՞նչ է, իրո՞ք կարծում ես, որ իրավաբանները մեղավորներին ու անմեղներին են պարզում: Փաստերը պարզում են հետախույզներն ու քննիչները: Իրավաբանների գոյության նպատակը փաստերի ու օրենքների ճիշտ մանիպուլյացիան է:

Միգուցե փոսի մեջ նստելն ավելի անվտանգ է, քան ճոճվող գերանի վրա քայլելը))) բայց նույնիսկ ճոճվող գերանը շարժվելու շատ ավելի մեծ ազատություն է տալիս, քան ցանկացած փոս:

V: Hello, dear lady. A lovely evening, is it not? Forgive me for intruding, perhaps you were intending to take a stroll, perhaps you were merely enjoying the view. No matter, I thought that it was time we had a little chat, you and I. Ahh... I was forgetting that we are not properly introduced. I do not have a name. You can call me V. Madame Justice, this is V. V, this is Madame Justice. Hello, Madame Justice.

V: [as Madame Justice] Good evening, V.

V: There, now we know each other. Actually, I've been a fan of yours for quite some time. Oh, I know what you're thinking... "The poor boy has a crush on me... an adolescent infatuation". I beg your pardon, Madame. It isn't like that at all. I've long admired you... Albeit only from a distance. I used to stare at you from the streets below when I was a child. I'd say to my father "Who is that lady?" And he'd say "That's Madam Justice". And I'd say "Isn't she pretty?". Please don't think it was merely physical, I know you're not that sort of girl. No, I loved you as a person, as an ideal. That was a long time ago, I'm afraid there's someone else now...

"Madame Justice": What? V! For shame! You have betrayed me for some harlot, some vain and pouting hussy with painted lips and a knowing smile!

V: I, Madame? I beg to differ! It was your infidelity that drove me to her arms! Ah-ha! That surprised you, didn't it! You thought I didn't know about your little fling, but I do! I know everything! Frankly, I wasn't surprised when I found out. You always did have an eye for a man in uniform.

"Madame Justice": Uniform? Why, I'm sure I don't know what you're talking about. It was always you, V. You were the only one...

V: Liar! Slut! Whore! Deny that you let him have his way with you, him with his armbands and jackboots! Well? Cat got your tongue? I thought as much. Very well. So you stand revealed at last, you are no longer my Justice. You are his Justice now, you have bedded another. Well, two can play at that game!

"Madame Justice": Sob! Choke! Wh-Who is she, V? What is her name?

V: Her name is Anarchy. And she has taught me more as a Mistress than you ever did! She has taught me that Justice is meaningless without Freedom. She is honest, she makes no promises and breaks none. Unlike you, Jezebel. I used to wonder why you could never look me in the eye. Now I know. So goodbye, dear Lady. I would be saddened by our parting, even now, save that you are no longer the woman that I once loved. Here is a final gift. I leave it at your feet.

[V leaves a small heart-shaped chocolate box at the statue's feet. As V walks away, the box explodes, destroying the Old Bailey and the statue]

V: The flames of Freedom, how lovely, how just. Ahh, my precious Anarchy... "O beauty, 'til now I never knew thee".

Alan Moore, "V for Vendetta"