«Մեկ Քառակուսի Մետր», «Ճագարի փոսում»

«Ինչով էի զբաղված վերջերս» շարքից. խաղում էի Վարդուհի Շահնազարյանի «Ճագարի փոսում» պիեսում՝ ՆՓԱԿ-ի «Մեկ Քառակուսի Մետս» թատերական փառատոնի շրջանակներում: Մրցանակ չշահեցինք, բայց բավականին հետաքրքիր փորձ էր, շատ բան օգնեց սովորել: Լուսանկարների համար շնորհակալություն Օֆային (նկարելու համար) ու Ռուբիին (ֆեյսում տեղադրելու համար).

Oh Sweet Sparrow

Ես երեկ նոր երգ եմ գրել/ձայնագրել: Միկրոֆոն, ինչպես միշտ, չկար, բայց դե եղածով ինչ կարողացա, արեցի: Վայելեք:

Եթե դուր եկավ, կարող եք ազատ քաշել, տարածել երգը, կամ Give Applause անել այստեղ, ինչն ինձ կարող է օգնել ինտերնետային ռադիոյի եթերում հայտնվել:)

Երգի բառերը.

Oh sweet sparrow, leaves are falling
As another day is gone.
Wind grows colder and this coat
Will not keep me warm.
Oh sweet sparrow, won't you fly to her
And bring her home,
Tell her flowers in the garden
Wither where I stand alone.
I embrace my pillow in my dream
Mistaking it for her,
Oh sweet sparrow, when we kissed,
I'd run my fingers through her hair.

Sparrow's sitting in his nest,
With his wife and with his babes.
Won't be long before they fly
Chasing spring to warmer seas.
Oh sweet sparrow, I was robbed
Of my true love and children dear.
Won't you take my love to them
And tell them that I am still here.
And I'm walking trapped in memories
Of days when we would talk,
Oh sweet sparrow, when the last leaf falls
I'll have to die alone.

Deep In the Backroom of Your Mind

2006-ի երգերիցս մեկն էլ ձայնագրեցի: Ճիշտն ասած, երգելու տրամադրված չէի, ոչ էլ նկարելու (ինձ վերջերս տեսած մարդիկ գիտեն, թե ինչու), բայց դե երգը կա, իսկ ձայնագրություն՝ ոչ:

Սոխակը

Նայչինգե-րյու

Դաշտում խոնավ էր. երբ նա վերև նայեց, չկարողացավ գտնել արևն ու պարզել, թե օրվա որ ժամն է: Խոտը մուգ կանաչ էր, գրեթե մարդաբոյ, խիտ, կապույտ ու մանուշակագույն մանր ծաղիկներով, իսկ տերևների վրա ցողի մանր կաթիլներ էին հավաքվել: Ուժեղ մառախուղ էր. նա հասկացավ, որ ճահճի ուղղությամբ է գնում ու քայլերն ուղղեց դեպի անտառը:

Խոտի դառնավուն հոտը հաճելի էր: Նա գիտեր, որ եթե մի փոքր էլ քայլեր, դրան կխառնվեր նաև ճահճի կանգնած ջրի գարշահոտությունը:

Հանկարծ ուշադրությունը գրավեց հեռվից եկող մի ձայն. զանգակ էր: Ձայնը մոտենում էր, ու նա որոշեց սպասել:

Մի փոքր անց նա տեսավ. մի աղջիկ էր, որը զանգակը ձեռքին՝ վազում էր դաշտով: Նա ձեռքով արեց. աղջիկը մոտ վազեց: Ծանր էր շնչում:

- Օգնեցե՛ք, խնդրու՛մ եմ:

- Ինչ-որ բա՞ն է պատահել,- հարցրեց:

- Այնտեղ գակիներ են:

- Տու՛ր ինձ զանգակդ: Ի՞նչ է անունդ:

- Նայչինգե-րյու:

- Գնա տուն, Նայչինգե-րյու:

Նա վերցրեց զանգակն ու թափահարեց:

Ցուրտ քամու պոռթկումը նրան ստիպեց ավելի ամուր փաթաթվել թիկնոցի մեջ: Եթե մառախուղն այսքան թանձր չլիներ, մտածեց, ես արդեն կտեսնեի նրանց: Նա նստեց խոնավ խոտի վրա:

Երբ մառախուղից մի կիսաթափանցիկ քուլա մի պահ մարդկային ձեռքի տեսք ընդունեց, նա չկարողացավ որոշել, իսկապես տեսե՞լ է դա, թե՞ թվացել է:

Նորից թափահարեց զանգակը: Այս անգամ միանշանակորեն խաբկանք չէր. նա հասցրեց նկատել գեր, տգեղ կնոջ դժգոհ, բարկացած դեմքը, գոգնոցն ու գլխանոցը: Կնոջ շրջազգեստից երկու երեխաներ էին կառչած, ասես անձայն լաց լինեին: Գակիներն առաջ քայլեցին՝ առանձնանալով մառախուղից, դառնալով անէ ու փխրուն տեսիլքներ:

Բայց նա պարզ տեսնում էր ուրվականներին: Նա նորից թափահարեց զանգակն ու սկսեց սեգակիի աղոթք արտասանել: Հիմա նա գիտեր. որքան էլ քաղցած լինեն ուրվականները, իրեն ոչինչ չեն կարող անել:

Նրանք ընդամենը քաղցած ուրվականներ են ինչ-որ մեկի անցյալից: Միգուցե հենց քո:

Չէ՞ որ սա երազ է: Զանգակի ձայնն իմ զարթուցիչն է, որն ապարդյուն փորձում է ինձ արթնացնել:

Բայց ես չեմ ուզում արթնանալ: Որքան էլ տարօրինակ կամ սարսափելի լինեն երազներս, ում կյանքն էլ վերապրեմ, ես երբեք չեմ ցանկանում արթնանալ: Բայց արդյո՞ք ընտրություն ունեմ:

Բացեցի աչքերս ու, ինչպես միշտ, հայացքիս առաջ առաստաղն էր, որը կիսախավարի մեջ այդքան գորշ էր երևում: Ես նստեցի անկողնուս մեջ ու մի քանի րոպե մնացի անշարժ՝ տրված մտածմունքներիս:

Երբ արդեն հագնվել ու նախաճաշել էի, հեռախոսս զանգեց:

- Ես ձեր շենքի տակ եմ,- ասացիր դու:

- Հիմա կիջնեմ:

Նա քայլում էր թաց մարդաբոյ խոտի միջով, մինչև հասավ աղջկա ետևից:

- Դուք իսկապես քշեցիք գակիներին,- ասաց աղջիկը՝ տեսնելով նրան:

- Այո:

Նրանք մի կողք-կողքի քայլեցին մի փոքր:

Ակոյգահարա

Ֆուձի սարի ստորոտին մի անտառ կա, որն անվանում են «Ծառերի ծով»: Ահա թե որտեղ պետք է լինեի: Ակոյգահարայում մի ժայռ կա, որից եթե գլխիվայր կանգնես ու նայես վերև՝ ոտքերդ հենելով ժայռին, կթվա, թե անդունդի մեջ ես նայում, ու անդունդի հատակը երկինքն է: Ու եթե երկար նայես, կընկնես այդ անդունդը:

Ու եթե հասցնես թևերդ պարզել, մինչև բախվես երկնքին, թռչուն կդառնաս: Դա աշխարհում միակ վայրն է, որտեղ մարդը կարող է թռչուն դառնալ:

Ինքնասպանների անտառ, ահա թե ինչ են անվանում Ակոյգահարան:

Ու ես արթնացա:

Նեկո

Քամու պոռթկումն այնքան սառն էր, որ աշնանային զբոսայգու նստարաններից մեկին նստած մարդը կծկվեց մոխրագույն թիկնոցի մեջ: Մոխրագույն բծերով ծածկված, կեղտոտ ու գունատ տերևների մի ալիք գլորվեց նրա կոշիկների վրայով, ծածկելով դրանք փոշու թեթև շերտով:

Զբոսայգին դատարկ էր, ու նա հանգիստ տրվել էր իր մտքերին:

Թվում էր՝ այդպիսի մարդիկ պարզապես ի վիճակի չեն կայուն զգայական կապ հաստատել ուրիշների հետ:

Նոյեմբեր էր. երկինքը ծածկած կիսաթափանցիկ կապարը խոնավ ու ցուրտ ձմեռ էր գուշակում: Նայեց ժամացույցին՝ դեռ հինգն էր, բայց ամպերի պատճառով արդեն կիսախավար էր:

Ինչ-որ երեխա էր կանգնած ծառի տակ ու վերև էր նայում: Ինչ-որ բան էր խոսում, բայց չափազանց հեռու էր, որպեսզի լսելի լինի: Առանձնապես հետաքրքիր էլ չէր: Նա նորից նիրհեց:

- Քեռի՛:

Աչքերը բացեց, նայեց. նույն աղջիկն էր իր թևքից քաշում՝ ոչ այնքան գեղեցիկ, պեպենոտ, նիհար, երկարավիզ: Երևի մի տաս-տասներկու տարեկան լիներ:

- Ի՞նչ է պատահել, փոքրի՛կ,- ասաց նա, փորձելով ձայնին հնարավորինս բարեկամական երանգ տալ:

- Ներեցե՛ք, քեռի՛, կօգնեի՞ք ինձ փրկել այն կատվին:

- Ի՞նչ կատու:

- Եկեք, ես ձեզ ցույց կտամ:

Ու անհամբեր քաշեց թևքից: Ինքն իրեն ստիպելով վեր կացավ նստարանից ու երեխայի հետևից քայլեց դեպի ծառը, ճանապարհին ձգելով ու արթնացնելով վերջույթների դեռևս քնած մկանները:

Կատուն իսկապես ծառի վրա էր ու խղճալիորեն մլավում էր:

- Կօգնե՞ք նրան, քեռի՛: Նա ինձ չի լսում,- ասաց աղջիկն ու, արդեն կատվին դիմելով, ավելացրեց (ասես փոքրիկ երեխայի հետ խոսար),- հիմա այս պարոնը քեզ կօգնի, լա՞վ:

Նայեց կատվին. հասարակ, մոխրագույն կատուն էր՝ այն քիչ փողոցային կատուներից, որոնք խուսափել էին դրանց որսացողների աչքերից: Սկսեց ինքն իրեն համոզել, որ բարձրանա ծառը՝ ինքն էլ չիմանալով, հանուն ինչի, բայց հանկարծ զգաց, որ թիկնոցն արդեն ծառի կողքի նստարանին է, ձեռքերն արդեն բռնել են ծառի ամենացածր ճյուղը, իսկ ոտքերը մագլցում են բնի վրայով:

Երբ վերջապես հասավ կատվին ու ձեռքերն առաջ մեկնեց, կատուն ցած թռավ ու հեռու փախավ:

Նա կախվեց ճյուղից ու նույնպես ցած նետվեց:

- Փախա՛վ կատուդ, փոքրի՛կ,- ասաց նա, ծիծաղելով ու շունչը տեղը բերելով:

Աղջիկը կանգնել էր տեղում ու ձեռքերի մատներն իրար հյուսելով՝ ցրված շուրջն էր նայում: Հագուստն ուղղելով ՝ ավելացրեց.

- Քեզ ի՞նչ եղավ, փոքրի՛կ:

- Հայրիկն ասում է, որ ես չպետք է խոսեմ անծանոթների հետ:

- Տարօրինակ երեխա ես: Ախր դու ինքդ ինձ մոտեցար:

Երեխան շարունակում էր լռել:

- Հայրիկդ ճիշտ է ասում: Իսկ հիմա վազիր տուն, արդեն ուշ է:

Երեխան արագ փախավ, նա էլ սկսեց քայլել դեպի տուն՝ արագ մոռանալով պատահածի մասին:

Մերի

Ես կանգնած եմ պատուհանի մոտ, Մերին մոտենում է ինձ ու ձեռքը դնում ուսիս:

- Չգիտեմ, երբևէ կներե՞ս ինձ,- ասում է նա:

Ես շուռ եմ գալիս, նայում նրան, ուզում գրկել, բայց չի ստացվում: Ինչ-որ բան ներսումս կծկվում է, ու ես ետ եմ քաշում ձեռքերս: Ինչ-որ բան է լռվել կոկորդումս, ուզում եմ լացել, բայց արցունքներս խեղդում եմ:

- Ես չեմ բարկանում քեզ վրա:

- Չես պատկերացնի, որքան մեղավոր եմ: Ներիր ինձ, խնդրում եմ:

Ոչ ոքի երբեք էլ չխոստովանեց, որ ամեն անգամ, երբ երազում Մերիին էր տեսնում, արթնանում էր լացելով: Տղամարդը երբեք լաց չի լինում, նա՝ առավել ևս:

«Ինչու՞ էիր ներողություն խնդրում, Մերի: Դու երբեք ինձանից ներողություն չես խնդրել: Մենք իրարից երբեք ներողություն չենք խնդրել»:

Հանկարծ մտքով մի տարօրինակ կասկած անցավ.

«Չլինի՞ ինչ-որ բան է պատահել»:

Մարմինը միանգամից դող ընկավ, ու ամբողջ օրը չէր կարողանում կենտրոնանալ: Երեկոյան կողմ չդիմացավ, զանգեց:

- Ալլո, Մե՞րի:

- Ի՞նչ է քեզ պետք:

Վախը միանգամից փոխարինվեց նույն հին ճնշվածության զգացողությամբ:

- Ոչինչ, պարզապես ցանկանում էի համոզվել, որ քեզ հետ ամեն ինչ լավ է:

- Շնորհակալ եմ, որ հոգ ես տանում իմ մասին, բայց ես դրա կարիքը բնավ չեմ զգում: Գիտե՞ս, ով ինձ պետք է, իմ մասին հոգ կտանի:

- Գիտեմ: Ներիր, որ քեզ անհանգստացրի:

- Էլ ինձ չզանգես:

Դրեց հեռախոսն ու ցրված հայացքով դուրս եկավ աշխատասենյակից:

Մի անհանգստացեք, տիկնայք և պարոնայք, ես լավ եմ:

Նա բարձրացրեց հայացքն ու աչքի անց կացրեց սենյակը: Ջրամանն իր տեղում էր, թղթերի պահարանը նույնպես: Ի՞նչն էր սխալ այդ դեպքում: Ինչ-որ բան այն չէր:

Թիկնոցը: Զբոսայգում էր մոռացել նախորդ օրը, թողել էր նստարանին, երբ բարձրանում էր ծառը՝ կատվին իջեցնելու համար: Պետք էր վերադառնալ այն հույսով, որ դեռ այնտեղ կլինի:

Դուրս եկավ, միջանցքի հարթ, մարմարե հատակի վրայով հայլեց դեպի վերելակն ու ձեռքը մեկնեց դեպի կոճակը, բայց, ինչպես երազում, ինչ-որ բան կծկվեց ներսում, ու ձեռքը ետ քաշեց:

Հանգիստ քայլերով հեռացավ վերելակից ու աստիճաններով իջավ ներքև: Եղանակը նախորդ օրվանից ավելի վատն էր:

Ճահիճ

Երբ նա պառկած է անկողնում, կատուն գալիս ու պառկում է նրա կողքը: Նա շոյում է կատվին, խաղում հետը, հետո կատուն հանկարծակի վեր է թռնում ու գնում: Միգուցե կատուն մտածում է, որ նա կպահի իրեն, թույլ չի տա գնալ, էլի կշոյի: Բայց նա կատվին չի խանգարում:

Միգուցե դու հենց դա էիր ուզում, որ ես քեզ պինդ գրկեմ, թույլ չտամ փախչել, բայց ես այդպես չեմ կարող: Եթե ցանկանում ես՝ մնա, բայց մնա ինքդ: Ես հոգնել եմ:

Մենք ճահճի մեջ էինք, այն նույն կանաչ ճահճի մեջ, ու ես ձեռքս մեկնեցի քեզ: Ես ցանկանում էի քեզ հանել ճահճից, բայց դու ցանկանում էիր նախ ճանաչել ինձ, վստահել ինձ: Ես ասացի, որ երբ դուրս գանք ճահճից, դու կկարողանաս շարունակել քայլել, թեկուզ առանց ինձ:

Ես նայում էի առաջ, դու նայում էիր ինձ ու ձեռքս բաց չէիր թողնում: Իսկ երբ ճահիճը երկուսիս էլ քաշեց, դու բաց թողեցիր ձեռքս, ու ես փնտրում էի քեզ, բայց չգտա:

Մերին վաղուց անցյալում է, բայց դեռ ցավում է: Դու հիմա ես:

Հայրիկ

- Մի՛ սիրիր Արևին,- ջղայնացած ասում է փոքրիկը, երբ ես համբուրում եմ քեզ:- Արևին Ն****ն է սիրում: Գնա՛:

- Գնա՞մ:

Մոտենում եմ փոքրիկին, վեր քաշում նրա շապիկն ու շրթունքներս հպելով նրա փորին՝ փչում: Փոքրիկը ծիծաղում է, հարվածում գլխիս ու կրկնում.

- Գնա՛:

- Գնում եմ,- շարունակում եմ ես,- էլի՞ գնամ:

- Դու գիտե՞ս, ով ես,- հարցնում է մյուս փոքրիկը:- Դու պապան ես: Չէ, պապան Ն****ն է: Գնա՛:

Ես գիտեմ, գիտեմ: Ու ամեն ինչ կտայի այս ամենը չլսելու համար: Ամեն ինչ կտայի նրանց հայրը դառնալու համար:

Դու ինձ սիրու՞մ ես:

Ոչ:

Դու ինձ սիրահարվա՞ծ ես:

Ոչ: Լաց մի եղիր, ամեն ինչ ողբերգություն ես դարձնում:

Ոչինչ, հիմա կանցնի: Ես լավ եմ:

Ես գնում եմ կղզի: Ես ուզում եմ մենակ լինել, ինձ երկրորդ ամուսին պետք չի:

Եթե գնաս, ես կգամ քո հետևից:

Չեմ հավատում: Դու հիմա ես այդպես կարծում:

Կգամ: Միգուցե ոչ միանգամից, փող կհավաքեմ ու կգամ: Ու ես մոտիկ կլինեմ, երբ դու իմ կարիքն ունենաս:

Երբ դու հարբած ես, գրկում ես, համբուրում ինձ ու խնդրում, որ քեզ պատշգամբից ցած նետեմ, ասում ես, որ սիրում ես ինձ այսպիսին:

Մենք սիրով ենք զբաղվում, մենք մեկ ենք, մենք սիրում ու վստահում ենք իրար: Ուզու՞մ ես՝ միասին հասնենք օրգազմի: Ուզու՞մ ես՝ երեխա ունենանք:

Չգիտեմ, պատասխանում ես դու:

Իմ քաջությունը չի բավականացնում: Երբ դու սթափվես, ամեն ինչ նորից նույնը կլինի, ու մեզ կմնա միայն ափսոսանքը:

Մենք մի քանի րոպե միասին պառկած ենք մնում:

Ծխախոտ չկա, ասում ես դու, գնանք սենյակ՝ ծխելու:

Վստահություն

«Խաղաղ քնի ձեռնարկ»

Այս գիրքը նախատեսված է լուրջ հիվանդ ու տառապող մարդկանց համար, ում քիչ հույս է մնացել, թե իրենց կյանքի պայմանները կվերականգնվեն մինչև իրենց համար բավարար աստիճանի:

Ֆիլիպ Նիչկե, Ֆիոնա Ստյուարտ, «Խաղաղ քնի ձեռնարկ»

Նա նստած է տանն ու զգում է, որ այլևս չի ցանկանում ամեն ինչ նորից սկսել: Չի ուզում ուրիշ երեխաներ, էլի սիրել, ուրիշ ոչ մեկին չի ուզում:

Նորից սկսել, նորից սկսելը նշանակում է արժեզրկել, կորցնել այն ամենն, ինչ արդեն եղել է: Արժեզրկել երջանիկ պահերն, արժեզրկել ցավն ու կորուստը:

Նա չափազանց հաճախ է ամեն ինչ նորից սկսել:

Նա չի ցանկանում կորցնել նույնիսկ քո կորուստը: Դու էլ չես վերադառնա, ու նա չի ցանկանում քո ուրվականն էլ բաց թողնել: Երբ տարիներ կանցնեն, ու դու էլ այդքան գեղեցիկ չես լինի, էլ դու չես լինի, միգուցե ամեն ինչ փոխվի: Բայց հիմա սա այն ամենն է, ինչ նա ուզում է պահել:

Կյանքում առաջին անգամ տարօրինակ զգացողություն ես ունենում, որ ուզում ես քնել ու էլ երբեք չարթնանալ: Զգացողություն, որ առաջ շարժվելն անհնարին է: Ու անիմաստ: Լրիվ անիմաստ: Երևի այդ պահերին է, որ տղամարդը հարբում է, զանգում աղջկան ու տարօրինակ, լրիվ անտեղի բաներ ասում, լացում ու իրավիճակը դարձնում էլ ավելի վատ ու ողորմելի:

Ես պարզապես կքնեմ: Ու էլ երբեք չեմ արթնանա:

Նայչինգե-րյու

Դաշտում խոնավ էր. երբ նա վերև նայեց, չկարողացավ գտնել արևն ու պարզել, թե օրվա որ ժամն է: Խոտը մուգ կանաչ էր, գրեթե մարդաբոյ, խիտ, կապույտ ու մանուշակագույն մանր ծաղիկներով, իսկ տերևների վրա ցողի մանր կաթիլներ էին հավաքվել: Ուժեղ մառախուղ էր. նա հասկացավ, որ ճահճի ուղղությամբ է գնում ու քայլերն ուղղեց դեպի անտառը:

Նրան գտան ժայռի տակ պառկած՝ խաղաղ, մանկական ժպիտը դեմքին: Միգուցե պատահական էր, բայց արյան լճակը թռչունի թևեր էր նկարել նրա ձեռքերի շուրջը:

Սոխակը երգում էր ուռենու ճյուղին: Ես քեզ սիրում եմ քո աչքերի համար, ասացիր դու: Հիմա դու գիտես, որ այս սոխակն իմ աչքերը կունենա:

Ուռենին խոնարհվել ու քնել է,

Ու թվում է ինձ, թե սոխակը ճյուղի վրայի

Նրա հոգին է:

Բասյո Մացուո

«Գարուն ա»

Նրանց համար, ովքեր այսօր բաց թողեցին Մաշտոցի այգու պայքարին նվիրված կարճամետրաժ ֆիլմի ցուցադրությունը ՆՓԱԿ-ի «Մէկ կադր» կարճամետրաժ ֆիլմերի փառատոնին:

Նվիրիր երեխայիդ... ասենք, սիֆիլիս

Ահամ, վերնագրից մի վախեցեք, ես ինքս չգիտեմ, ծիծաղեմ թե լաց լինեմ: Վերջերս ակնհայտ պատճառներով նորմայից ավելի եմ հետաքրքրվում մանկական խաղալիքներով, ու հանկարծ ինչ-որ հղումով մտնում եմ GIANTmicrobes.com կայք, որտեղ վաճառվում են... բջիջների ու հիվանդությունների հարուցիչների, ինչպես նաև միկրոսկոպիկ պարազիտների փափուկ խաղալիքներ:

Կոմիքս «Kamoblog ու գազար»

Կյանքումս առաջին մեմ-կոմիքսը սարքեցի))) գաղափարը՝ Լյովից: Թեման՝ Kamoblog ու գազար)))

Եկեք «Kamoblog ու գազար» թեմայով լավագույն մեմ-կոմիքսի մրցույթ կազմակերպենք))) հղումները՝ մեկնաբանություններում: Մեմ-կոմիքսներ կարող եք պատրաստել այս կայքում:

Mechanicards

(Պեղել եմ Թոմիկի դիզայներական բլոգից)
Վերջին ժամանակների ամենակրեատիվ մտքերից մեկը, որ տեսել եմ, մեխանիկական բացիկներն էին: Դժվար կլինի բացատրել, թե ինչ է մեխանիկական բացիկն, ավելի լավ կլինի՝ ինքներդ դիտեք տեսահոլովակում.

Ինչը դուր եկավ. կրեատիվ գաղափար, օրիգինալ իրականացում, լավ դիզայն:

Ինչը դուր չեկավ. մասսայական արտադրություն (կնախընտրեի, եթե ամեն բացիկը պատրաստվեր ձեռքով ու միակ օրինակով՝ հավաքածուների համար), նվագող բացիկի միտքը կարելի էր զարգացնել ու այնպես անել, որ ինչ-որ երգ նվագի:

Մեխանիկական բացիկները նախատեսված են փոստով ուղարկելու համար: Դրանք կարող եք ձեռք բերել www.mechanicards.com կայքից:

Երկու տարի է՝ բանաստեղծական առումով չոր էի, բայց կարծես թե ինչ-որ բան հասունանում է))) օրվա ընթացքում կաշխատեմ:

«Я поднимаю знамя,

Как Милтоновский Дьявол:

Пошел против отца

И против мира,

Против всего, что есть и чего нет,

Лишь бы не приклонять колено

Никому -

Лучше править в Аду,

Чем служить в Раю».

Շատ հում նյութ է (երևի ավելորդ կլինի ասել, որ սա միայն գաղափար է, ու որ վերջնական արդյունքը կտրուկ տարբերվելու է), բայց ուրախ եմ, որ միտք ու ոգեշնչում կա:

Կոնֆերենցիան

Այսօր Վահեն ֆանտաստիկ ու գիտաֆանտաստիկ գրականությանը նվիրված կոնֆերենցիա էր կազմակերպել, ես էլ չկարողացա առիթը բաց թողնել: Այս անգամ, բազմազանության համար, ընդհանուր առմամբ «народ против Ларри Флинта» վիճակ չէր: Հաճելի անակնկալ էր, վիճեցինք, բայց հաճելի վեճ էր: Լիքը լավ-լավ բաներ քննարկեցինք, մասնավորապես՝ բարդ հարց, ինչպիսին է գիտական ֆանտաստիկայի ու ֆենտեզիի կայացումը Հայաստանում (ոչ, Ադելայի արկածները գաղութում սրա հետ կապ չունեն): Այն, ինչ ունենք, ինչպես կարելի է ֆենտեզի գրել այստեղ՝ չկորցնելով հայկականությունը, բայց նաև չընկնելով բարոյահայրենասիրական ֆետիշիզմի մեջ (c) Ֆրունզ և ես, հեղինակների քննարկեցինք:

Ինչեր ասես որ չեն անի ֆրանսիացիք խելագարված:D ՁԻԱՀ/ՄԻԱՎ տեղեկացվածությունը բարձրացնելուն ուղղված ֆրանսիական գովազդ: Հայաստանում, չնայած ամեն չափարին ու մանկական երկաթուղու պատերին ներկա լինելուն, երևի 18+ կհամարվի:

Կրեատիվ մոտեցումների սիրահարներին նվիրվում է:

«Բրանդ»/«Մանֆրեդ»

Հենրիկ Իբսենի «Բրանդն» էի կարդում: Դե, կրոնական-փիլիսոփայական թեմաներն ու «What you are, be fully, not in parts and pieces»-ը քննարկելը տրիվիալ կլիներ, բայց մի հատված կար, որ մարմնովս դող անց կացրեց:

Դրաման չկարդացածներին ներկայացնեմ իրավիճակը. Բրանդի երեխան՝ Ուլֆը, մահանում է, կինն՝ Ագնեսը, երեխայի հագուստից է կարոտն առնում:

Մի օր մուրացկան կին է գալիս ու հագուստ է խնդրում իր երեխայի համար: Բրանդը համոզում է Ագնեսին Ուլֆի շորերը տալ մուրացկանին:

Անվերնագիր

Բայանդուր Պողոսյան
Скажи мне, мой друг и любовник Вороный,

Зачем в эти черные ночи

Снова кинжалом скользят ее мысли,

И снова она кровоточит

Раз в месяц? Лишь память осталась о ней,

Кровавая память, тяжелая ноша.

Подняться на Крест, чтобы под крестом

Меня погребенным не знали?

И чтобы Розой всцвела на Кресте

Любовь, подчиненная Воле?

Свободен ли Я? И кто же я есть,

Если я в ней, а она лишь во мне?

Она лишь во мне расцвела этой ночью,

Лишь память и прах сохранились опять.

Я двигался в ней, но тот Я - это память,

И память грозится вновь ввергнуть меня

В ту бездну фиалок и формальдегида.

"Как мы прекрасны", мой друг и любовник,

Я в ней до конца, и конец уже близок,

Болезненно, медленно, кровью крещенный,

И роза раскроется мне

Чтобы все поглотить,

Даже память и волю,

Лишь гирльянда попляшет

Цветов-черепов.

2009, Երևան

"Песнь о Короле"

Բայանդուր Պողոսյան

Плачущей ивы ветки пели,

Коня седлал ты летним днем,

И обещал мне возвратиться,

Как только станешь королем.

И солнца свет коня сквозь гриву,

И лязг мечей, и камня стон,

Но скальда руны ляжут мрачно -

Не быть при жизни нам вдвоем.

Крушит твой меч врага упрямо,

Не устоять им пред тобой -

Но кровоточат твои раны,

Закончился последний бой.

И бледный конь принес нам тело,

Без духа - храброго в бою,

Любимый мой - вуалью скорби

Закрыла я судьбу свою.

Плачущей ивы ветки пели,

Они о боли пели лишь,

И хоть в Валгалле ты, любимый,

Тоску и голос мой услышь.

И утонула я в печали

Однажды днем, осенним днем,

В могиле рядом схоронили

И мы вдвоем, опять вдвоем.

2009, Երևան

Ева

Գրավյուրաները «Philosophia reformata, Johann Mylius, Frankfurt, 1622», «Les Rudiments de la Philosophie, Nicolas de Losques, Paris, 1665» ու «Basilius Valentinus, Azoth, Paris, 1659» գրքերից են, գրիչով արված թեմատիկ նկարները՝ սեփական աշխատանք:

Բանաստեղծական ցիկլ

2007, ԿԱՊԱՆ - 2008, ԵՐԵՎԱՆ

Անվերնագիր

Բայանդուր Պողոսյան

(You) I want to love, I want to dream,

I want to find myself again,

(Me) Just close your eyes and give your hand,

There’s nothing left to understand.

(You) My childhood’s memories unfold

And fill my god-forsaken world,

(Me) Just break my heart for one last time,

My inner Venus be undone.

(You) And when my heart can bear no ice,

How can I leave your paradise?

(Me) There is no turning back my love,

From the path we’re walking now.

(You) If all the pleasure turns to pain,

We gave our promises in vain.

(Me) If all your promises were lies,

Then both of us will have to die.

We knew that it was just a dream,

And it would end when darkness dimmed,

Now sleep my darling, close your eyes,

While all the life inside you dies.

We gave our lives for just one kiss,

And now lie in eternal peace,

Behold: the ocean’s left to dive,

And we will feel ourselves alive…

2007, Կապան

Чернь

Գրավյուրաները «Philosophia reformata, Johann Mylius, Frankfurt, 1622», «Les Rudiments de la Philosophie, Nicolas de Losques, Paris, 1665» ու «Basilius Valentinus, Azoth, Paris, 1659» գրքերից են, գրիչով արված թեմատիկ նկարները՝ սեփական աշխատանք:

Բանաստեղծական ցիկլ

2006-2007, ԿԱՊԱՆ

Breathing Underwater

Գրավյուրաները «Philosophia reformata, Johann Mylius, Frankfurt, 1622», «Les Rudiments de la Philosophie, Nicolas de Losques, Paris, 1665» ու «Basilius Valentinus, Azoth, Paris, 1659» գրքերից են, գրիչով արված թեմատիկ նկարները՝ սեփական աշխատանք:

Բանաստեղծական ցիկլ

2005-2006, ԿԱՊԱՆ

Не ее я люблю...

Բայանդուր Պողոսյան

Не ее я люблю,

И она не меня,

Но мы оба не знаем об этом.

Я ей тихо шепчу

Что она не моя,

Просто мы наигрались как дети.

Ветер нежно поет

Про холодную даль,

Я с рассветом как сон улетаю...

Мой беззвучный полет

Серебрится, и жаль,

Что опять я ее забываю.

2005, Երևան

The Odds (Answer to Emily Dickinson's "My Letter to the World")

Բայանդուր Պողոսյան

Unbroken dreams.

Unspoilt mind.

Unaching heart

Not torn apart...

Forceless demons

Locked forever,

And no fever from the drug.

Prince from a frog...

The time has stuck

In a happy moment of life.

And you're his wife.

Pictures of this

Are going down.

The golden crown

Falls on the lawn,

The burning dawn

Pictures the blood

Pouring in streams.

Fate, as it seems

Has always aimed

The weak.

Unshared love...

Ungiven kiss...

Paranoid thoughts about this...

A thousand “friends”,

And each pretends

That no one stands

By your own side

As if he mends

Your heartache wounds...

And happy thoughts

Are far away.

No, they won't stay

As happiness

Is not for us.

Oh, never dream,

For every dream

Turns into nightmare in the end.

We'll never stand against a land

So full of Them.

Just two of us,

We are The Odds.

2004, Երևան